About War « Sillyme Talking again & again

About War

WO II Korte samenvatting:

De tweede Wereldoorlog kostte Duitsland bijna 4,5 miljoen doden. Daarnaast was Nazi-Duitsland verantwoordelijk voor de moord op bijna 6 miljoen Joden en voor de dood van miljoenen anderen in Rusland, Polen, de Balkan, Italie, Frankrijk, Belgie en Nederland. Door bombardementen op steden (sinds 1940) en door de hevige gevechten op Duits grondgebied in 1944 en 1945, was onnoemelijk grote schade aangericht. Bij Duitslands vijanden leefde vaak heimelijke bewondering en fascinatie voor de discipine, doelmatigheid en dapperheid waarmee de Duitse soldaat vocht tegen een moedeloos makende overmacht. Tal van Duitse technische vindingen (de ballistische raket, de kruisraket) zijn snel overgenomen door de overwinnaars, vooral in de VS en de Sovjet-Unie. Omstreeks 1950 mochten de beide Duitse staten zich weer bewapenen. Het Oosten als onderdeel van het Warschaupact, het Westen als lid van de NAVO. De Duitse herbewapening zo snel na de oorlog stuitte op hevige kritiek en bezwaren in Oost en West. Duitse soldaten zijn na 1945 herhaaldelijk betrokken bij acties buiten de eigen grenzen. In 1968 namen soldaten van de DDR deel aan de bezetting van Tjechoslowakije door troepen van het Warschaupakt. Na de “hereniging” in 1990 werden Duitse troepen ingezet in Somalie, Bosnie en Kosovo, zij het in de VN-verband of onder bevel van de NAVO.

Arbeidserziehungslager

Vraag aan een gemiddelde Nederlander welke kampen er in de tweede wereldoorlog in Europa bestonden en negen van de tien zullen na enig nadenken het antwoord geven; “concentratiekampen”. Heel misschien bij de wat oudere/meer betrokkenen onder ons zullen ze ook na lang nadenken nog vertellen dat er arbeidskampen waren. Niemand schijnt zeker te weten hoeveel er werkelijk bestaan hebben, maar dat het een groot aantal was is wel duidelijk. Er zijn waarschijnlijk een aantal redenen waarom er in Nederland zo weinig is gesproken of gepubliceerd over deze kampen. Er is zeker geen gebrek aan naoorlogs- en historisch onderzoek en documentatie over de WOII. Ook is het niet zo dat er weinig mensen dwangarbeider zijn geweest. Dodenlijsten die niet vernietigd zijn na de oorlog, tonen aan dat dit niet het geval was. De hoofdreden voor deze onwetendheid ligt ongetwijfeld in het feit dat het onderwerp “dwangarbeiders” na de oorlog nooit echt populair is geweest in Nederland. Tevens omdat een heleboel mensen niets meer hoorden van familieleden die gevangen waren genomen. De kampen stonden bekend als Straflager, Straferziehungslager, Sonderlager, Erziehungslager, Poliziestraflager, Zwangarbeitslager.

Ex-gevangenen hebben het altijd erg moeilijk gevonden over hun ervaringen te spreken, hetgeen ook verklaart waarom zo weinig in Nederland gepubliceerd is. | Velen hebben psychologisch erg geleden als gevolg van hun ervaringen. Eerst nu de meeste de leeftijd van de 70 jaar gepasseerd zijn en velen, doch niet allen, hun lijden enigszins hebben kunnen verwerken, beginnen sommige mensen te vertellen. Ze zullen dit deel van hun leven nooit vergeten!

Medewerking van Nederlandse ambtenaren
Dwangarbeiders vervingen Duitse arbeiders die naar het front gestuurd werden. Onder die 10 miljoen Europeanen waren ongeveer een half miljoen Nederlanders. Met medeweten en steun van hoge Nederlandse Ambtenaren kwamen er velen onvrijwillig in Duitsland terecht. Aan mensen die niet wilden gaan werken werd steun onthouden. In 1940 had Nederland 1,5 miljoen werknemers jonger dan 50 jaar. Een derde van hen verdween voor korte of langere tijd gedwongen naar Duitsland. Razzia artikel http://www.hetillegaleparool.nl/archief/1944/441121-1.php3

Onderduiken en razzia’s

Een schuilplaats was een ding, maar hoe kwam je aan levensmiddelenkaarten, aan medische verzorging als je ziek werd? Toch lukte het tussen de 100.000 en 200.000 jongens en mannen om een onderduikadres te vinden. Dat ontging de Duitsers niet; na verloop van tijd gingen ze georganiseerd op hen jagen. In 1943 werden er razzia’s gehouden door de Grune Polizei en in 1944 werden alle mannen tussen de 16 en 50 van straat gehaald, naar een kamp gebracht en daarna op transport naar Duitsland gezet. Velen zijn om het leven gekomen en ontelbare werden invalide of hadden psychische stoornissen. 23 Oktober was Hilversum en 24 oktober waren Bussum en Naarden hun doelwit. Nadat het Duitse leger deze ‘acties’ beproefd had in kleinere en middelgrote steden was Rotterdam aan de beurt. Hier werden, op vrijdag en zaterdag 11 november, bij een grootscheepse razzia 50.000 mannen vastgenomen. Een groot deel van hen werd nog dezelfde dag afgevoerd. Het wegvoeren gebeurde te voet, per schip of per trein. En 14 januari 1944 was het Alkmaar en omgeving.

Treintransport.

Bij de treintransporten werden de mannen in goederen- en veewagens gepropt. Zwaar bewaakt vertrok de trein met zijn hongerige en dorstige ‘passagiers’ in overvolle smerige wagons. De langdurige reis, gevolg van de heersende wantoestanden en omwegen, werd soms onderbroken. De plaatselijke bevolking maakte daarvan gebruik om voedsel en drinken te brengen. In Hilversum konden op die manier 600 mannen met behulp van de omwonenden ontsnappen.

Omstandigheden.

In 1941 maakte Himmler de eerste officiële richtlijnen voor de kampen bekend, ofschoon er eerdere kampen zijn opgericht in bv 1939. In 1940 werden er nog 6 kampen opgericht en daarna zouden nog vele volgen. Himmler zei dat de kampen waren bedoeld voor mensen als leeglopers, werkcontractverbrekers of zij die het werkmoraal bedreigden en dat deze kampen dienden als waarschuwing voor anderen. (anders dan concentratiekampen waren deze niet gevoed door politie-instanties als Gestapo maar door industrie) Maar stonden ze wel tot het einde van de oorlog onder leiding van de Gestapo. En ook de verhoren en ondervragingen werden door de Gestapo uitgevoerd. Er was sprake van “short-term-pain-for-long-term-gain”. De werk en levensomstandigheden waren dusdanig dat het gewenste resultaat zo snel mogelijk werd bereikt. Kaltenbrunner verklaarde: “Zunachst darf ich festsellen dasz die Arbeitserziehungslager alles andere als ein Erholungsaufenthalt sind. Die Arbeidsbedingungen und Lebensverhaltnisse fur die Insassen sind im allgemeinen harter als in einem Konzentrationslager. Dies ist nogwenig, um den gewunschten Zweck zu erreichen und moglich, da die Unterbringung der einzelen Schutzhaftlinge im allgemenen nur einige wochen, hochstens Moate dauert”. En dat klopte! In minder dan 2 maanden tijd kon iemand meer dan 20 kg verliezen en vel over been zijn. Als rantsoen kreeg men 2 boterhammen, halve liter koolsoep en soms een mok koffie. Er waren geen voorzieningen voor mensen die ziek waren. Het motto was, als je te ziek bent om te werken ben je ook te ziek om te eten. Zieken stierven ter plaatse zonder hulp. En er waren verschillende vormen van martelingen, aframmelingen, doodvonnissen als ophanging of de kogel waren aan de orde van de dag. Het werk was erg zwaar en de werkdagen lang: 12 uur per dag of meer en 7 dagen per week. Na het appel werden er verschillende soorten werkzaamheden uitgevoerd bv het kapt slaan en laden van hete slak, puinruimen na bombardementen, graafwerk, betonwerk, bouwen van bunkers, spoorlijnen aanleggen etc. Alles werd uitgevoerd zonder bijzondere kleding en schoeisel. Mensen liepen maanden in dezelfde kleding zonder zelfs maar te kunnen douchen. Een gevangene schreef later hoe zijn vrienden waren opgehangen en hij wenste dat hij degene was die daar hing. Zij die te ziek waren om te werken, bleven in het kamp, zonder eten, zodat een zieke vaak liever doorwerkte tot hij dood neerviel. En mensen die werden afgevoerd… daarvan wist niemand waar ze zijn gebleven. Niet alleen lichamelijk werden mensen “klein gemaakt” ook psychisch bleef er weinig meer van de mensen over. De barakken, waar men met 6 tot 18 man een kamer moest delen, waren in de winter ijskoud. Men had last van vlooien, luizen en niet in de laatste plaats van elkaar. Mensen van verschillende komaf en met heel verschillende normen en waarden zaten opeengepakt, wat nogal eens tot vechtpartijen leidden. In de barakken gold het recht van de sterkste. Bij het overtreden van allerlei voorschriften werd je bestraft. Proberen te vluchten tijdens of na een bombardement was de grootste fout die je kon maken. Werd je gepakt, dan werd je naar een strafkamp gebracht voor een “heropvoeding”. Wie daar vandaan kwam, was geestelijk en lichamelijk gebroken.

Bombardementen.

Een heleboel mensen hebben bombardementen meegemaakt. In de plaatsen die op de aanvliegroute naar Berlijn lagen was vaak luchtalarm. Soms werd men ’s nachts zo vaak gewekt door het alarm dat men onverschillig werd en in bed bleef liggen. Het aantal schuilkelders was ook niet berekend op zoveel mensen. Mij is verteld dat er soms bij bombardementen tegen een woonhuis of boerderij beschutting werd gezocht.

Dresden.

Duitsland stond in de nacht van 13 op 14 februari 1945, de nacht van het bombardement op Dresden al op het punt van instorten, de stad zat boordevol vluchtelingen en ook na het bombardement waren de eventuele militaire doelen, een spoorwegknooppunt, militaire barakken, reserves voor het Oostfront, een olieopslagplaats, volledig in tact. Churchill schrijft in een intern memorandum aan luchtmaarschalk Harris, die het bombardement liet uitvoeren, dat de kwestie van het bombarderen “simply for the sake of increasing terror” aan herziening toe is. Inmiddels wordt door historici algemeen aangenomen dat het bombardement van Dresden geen wezelijke bijdrage vormde aan het beeindigen van de oorlog en dat het meer diende om de oprukkende Russen te laten zien waartoe “Bomber Command” in staat is, een aspect waarover Harris zelf ook al over had geschreven. (ikzelf heb van getuigen begrepen dat het zinvol was in die zin dat er veel ss-ers toch naar het oostfront zouden gaan en dit een direct gevaar kon opleveren)

Voor meer info zie bv http://www.pds-dresden.de/doku/zwangsarbeiter.pdf
razzia artikel http://www.hetillegaleparool.nl/archief/1944/441121-1.php3

Naar huis.

Na de landing van de westelijke geallierden in Normandie spraken de geallierden af dat Duitsland door vier legers zou worden bezet. Russen, Engelsen, Franse en Amerikanen. Vooral in het midden van Duitsland wachtte men gespannen af welke bevrijders er zouden komen. het maakte verschil of je door de Russen of de Westerse geallierden werd bevrijd. Het moeilijkst was namelijk je te identificeren als Nederlander. anders kwam je weer in een kamp terecht. De meeste mensen koeterwaalden wel wat school-Engels of Frans, maar met de Russen was er een taalprobleem. Nadat ze werden bevrijd door de geallierden wilden de arbeiders naar huis, maar vervoer was er niet. Lopen en soms een stukje meerijden met paard en wagen of trein was het enige. En voedsel was een probleem.

*Een aantal mensen vroegen zich af waar mijn interesse in dit onderwerp vandaan is gekomen. Dat heeft de volgende reden; mijn vader is bij een razzia opgepakt. En nu ik wat ouder ben is mijn belangstelling voor dit onderwerp toegenomen. Hij kan hierover geweldige verhalen vertellen die blijven boeien. Hij was nog een kind toen dit gebeurde en dit heeft hem voor altijd veranderd! Zo zorgeloos als ik tracht mijn kinderen op te voeden, zo heftig is zijn levensloop geweest. Hij heeft WOII aan de lijve ondervonden. (mijn moeder overigens heeft ook haar verhalen over de oorlog die erg boeiend zijn) En nu realiseer ik me dat het een wonder is dat hij nog leeft. En het dus ook mijn geluk is. Anders zouden ik en mijn kinderen er ook niet zijn. Tevens heeft de tweede wereld oorlog dus ook veel invloed op mijn levensloop gehad. Ook al zag ik dat toen ik jonger was niet in. Je wordt toch met bepaalde normen en waarden grootgebracht. Nu voedt ik mijn kinderen op met het gedachtengoed van mijn ouders. En zo is een cirkel compleet.*

Dwangarbeiders
Rijkscommissaris Seyss-Inquart vaardigde op 28 februari 1941 een verordening uit die de verplichte tewerkstelling van jonge mannen in nazi-Duitsland en bezet gebied regelde. De werving van dwangarbeiders verliep in het begin via de arbeidsbureaus. Werklozen werden geronseld en op straffe van intrekken van de steunuitkering verplicht in Duitsland te werken. Naarmate de oorlog vorderde, groeide de behoefte aan werkkrachten in Duitsland. Gauleiter Fritz Sauckel van Thüringen, die de Arbeitseinsatz ter hand nam, greep naar steeds gewelddadiger wervingsmethoden. Bedrijven werden systematisch uitgekamd om bruikbare werkkrachten op te sporen. De lichting jonge mannen, geboren tussen 1921 en 1924, werd in één klap opgeroepen, studenten die weigerden de loyaliteitsverklaring aan Duitsland te ondertekenen, wachtte een zelfde lot en toen ook dit onvoldoende bleek, volgden in de laatste oorlogsjaren razzia’s en klopjachten. Tussen 1939 en 1945 zijn meer dan tien miljoen dwangarbeiders tewerkgesteld in Duitsland en in door Duitsers bezet gebied, onder wie 631.000 Nederlanders. Dertigduizend Nederlandse dwangarbeiders lieten het leven. Velen kwamen om in de zogenoemde Arbeitserziehungslager, die berucht waren vanwege de erbarmelijke levensomstandigheden. Ook mensen uit concentratiekampen werden tot werken gedwongen in de oorlogsindustrie. Ook nieuwe takken van industrie, zoals Volkswagen, konden groeien door de massale inzet van dwangarbeiders. ‘We werden met de nek aangekeken’ De criteria voor een schadeloosstelling uit het Duitse fonds voor dwangarbeiders zijn zo streng dat maar weinigen een uitkering zullen ontvangen. Chris van de Wetering ‘Waarom ben je niet ondergedoken’, kregen de Nederlanders die tijdens de oorlog in Duitsland te werk waren gesteld, bij terugkeer te horen. Het onthaal van de dwangarbeiders was weinig warm.

A. den Hartog, voormalig voorzitter van de Vereniging Dwangarbeiders Nederland (VDN), ervoer het aldus: ,,We werden met de nek aangekeken; wij hadden voor de vijand gewerkt. Alsof we een keuze hadden.” De tien miljard Duitse mark uit het in december ingestelde fonds ‘Erinnerung, Verantwortung und Zukunft’ kan Den Hartogs gevoel van miskenning niet wegnemen. ,,Ik wacht op een schadeloosstelling door de Nederlandse overheid.” Ook de Stichting Burger-Oorlogsgetroffenen (SBO), de met overheidssteun gefinancierde opvolger van de VDN, is ‘teleurgesteld’. Volgens Rita Sloot van de SBO zijn de criteria zo streng dat veel Nederlandse dwangarbeiders niet in aanmerking komen voor een uitkering uit het Duitse fonds. De schadevergoeding van naar schatting vijf- tot vijftienduizend mark is voorbehouden aan de mensen die vanuit de concentratiekampen en getto’s te werk werden gesteld en aan dwangarbeiders die onder vergelijkbare levensomstandigheden in Duits of bezet gebied moesten werken. Hoeveel Nederlandse dwangarbeiders aan de criteria voldoen, kan de SBO niet zeggen. Maar de verwachting is dat een groot deel van de 20.000 dwangarbeiders die zich bij de organisatie hebben gemeld, niets zal ontvangen. Sloot had liever gezien dat álle dwangarbeiders - nog 113.000 van de 600.000 voormalige Nederlandse dwangarbeiders zijn in leven - een schadeloosstelling zouden ontvangen. De SBO wil de Nederlandse overheid vragen de groep die niets zal ontvangen alsnog te compenseren. Den Hartog vindt een dergelijke bijdrage terecht, omdat volgens hem de Nederlandse autoriteiten de Duitsers hebben geholpen bij het ronselen van dwangarbeiders. ,,Ze waren zo bereidwillig dat het Duitse bedrijf Kügelfischer in Schweinfort, waar ik moest werken, nog geen huisvesting had, toen ik arriveerde. ‘U bent te vroeg’, werd mij gezegd.” Den Hartog beijverde zich jarenlang voor erkenning van de Nederlandse dwangarbeider. De erkenning kwam - een monument in het Verzetsmuseum Overloon - een schadeloosstelling niet. De aandacht voor de dwangarbeiders kwam pas met de zogenoemde Amerikaanse class suits tegen Duitse bedrijven, observeert Sloot. ,,De dreiging van enorme claims en de aankondiging van een economische boycot van Duitse bedrijven kwamen het tempo van de onderhandelingen ten goede. Het zijn uiteindelijk economische overwegingen die de doorslag hebben gegeven voor de instelling van een fonds.” De Groningse emeritus-hoogleraar Ernst Kossmann zal zich niet melden voor een uitkering, hoewel hij die anderen van harte gunt. ,,Wij zijn welvarende mensen in een bespottelijk rijk land, moeten wij geld gaan vragen aan Duitse bedrijven? Voor Oost-Europa ligt het anders. Daar kunnen de mensen misschien slecht rondkomen. Overigens komt het geld toch veel te laat. De meesten van ons zijn tegen de tachtig of ouder.” Kossmann heeft enig recht van spreken. Hij werd vanuit het concentratiekamp in Vught naar Duitsland gedeporteerd om er te werken. Van dwangarbeid spreekt hij liever niet. ,,Een dwangarbeider is iemand die gevangen zit en als straf moet werken. Wij werden wel gedwongen te werken, maar niet voor straf en we waren ook geen gevangenen. In vergelijking met de mensen uit de kampen en diegenen die voor straf naar de Arbeitserziehungslager moesten, hadden we het niet zo slecht.”

D-Day! Voor meer info kun je klikken op de onderstaande links en lezen waarom wij Nederlands spreken!! Onze eigen normen en waarden kunnen nastreven! En vooral ook aan wie wij dit allemaal te danken hebben. Misschien kunnen we er even bij stilstaan en bedenken dat “hoewel het misschien ver weg klinkt -60 jaar- het voor vele een dag als gister lijkt te zijn”.

http://www.isidore-of-seville.com/d-day/

http://users.skynet.be/fa101291/operaties/overlord/menu.htm

http://softwhale.com/history/D-Day/OmahaBeach.htm

http://www.pbs.org/wgbh/amex/dday/

http://www.ci.bedford.va.us/

FIRST WAVE:

A landing craft hauls American invaders ashore Hundreds of French and U.S. parachutists drop into Sainte-Mere-Eglise, France, on Saturday, the eve of the 60th anniversary of D-Day.

On June 6, 1944, more than 150,000 Allied troops stormed Normandy’s beaches in what was the greatest amphibious invasion in military history. Some 10,000 people died that day.

Allied troops come ashore on the beaches of northern France.

Bombardement Dresden. Hier waren veel dwangarbeiders uit o.a. Nederland! “Not only could we see it, the earth was shaking. We were in heaven. It was like a boon for us. We didn’t have to work. The Germans were running for their lives. We knew that the day of our liberation must be drawing nearer. To all of us, it was absolute salvation. That was how we knew that the end was near.”

Veteranen.

In de veteranennota Zorg voor veteranen in samenhang. Hoofdlijnen van het veteranenbeleid (maart 1990) werden veteranen aangeduid als “gewezen Nederlandse militairen die hebben gediend in oorlogsomstandigheden of daarmee overeenkomende situaties, inclusief de internationale vredesmissies binnen en buiten het verband van de Verenigde Naties”. Momenteel kent Nederland ongeveer 150.000 veteranen, die we grofweg kunnen onder verdelen in vier groepen. De eerste groep veteranen werd gevormd door de ruim 300.000 militairen die Nederland vanaf 10 mei 1940 tegen de Duitse strijdkrachten zijn ingezet en de ongeveer 45.000 Nederlandse en Nederlands-Indische veteranen van het KNIL en de KM die vanaf 1941/1942 zij aan zij met hun Indonesische collega’s tegen Japan hebben gevochten. Het einde van de Tweede Wereldoorlog was het startpunt voor de grootschalige betrokkenheid bij een andersoortig gewapend conflict: de Indonesische dekolonisatieoorlog. Om een geleidelijke dekolonisatie onder Nederlandse leiding te kunnen afdwingen, zette de regering in de jaren 1946-1949 in totaal ruim 200.000 militairen in tegen de Indonesische nationalisten. Het merendeel van deze militairen was uit Nederland afkomstig. Het westelijk deel van Nieuw-Guinea was het enige deel van de Indonesische archipel dat tegen de zin van Indonesië in buiten de soevereiniteitsoverdracht was gehouden. Tot 1958 bleef het conflict rond Nieuw-Guinea hoofdzakelijk beperkt tot een politieke woordenstrijd. Vanaf 1958 liepen de spanningen evenwel op en daarom verhoogde Nederland het aantal militairen op Nieuw-Guinea stapsgewijs tot 10.000. De laatste groep veteranen wordt gevormd door de veteranen van vredesoperaties. Ruim 60.000 Nederlandse militairen (ongeveer 75.000 ‘uitzendingen’) zijn tot nu toe bij een of meerdere vredesoperaties ingezet. Onder de vlag van de VN of ander multinationaal verband hebben Nederlandse militairen aan drie soorten vredesoperaties deelgenomen: vredesafdwingende operaties (bijv. Korea 1950-1953), vredeshandhavende operaties (bijv. Libanon 1979-1985 en voormalig Joegoslavië 1992-heden) en waarnemingsoperaties. Uit tal van onderzoeken en de praktijkervaring in de hulpverlening blijkt dat een klein deel van de ingezette militairen daaraan (langdurige) lichamelijke of psychische klachten heeft overgehouden. Dit geldt zowel voor veteranen die hebben deelgenomen aan oorlogshandelingen als voor veteranen van neutrale vredesoperaties.

http://en.wikipedia.org/wiki/Timeline_of_the_Second_World_War

10 Mei 1940 5 Mei 1945 EINDELIJK, EINDELIJK BEVRIJD!

Na 1821 bange en lange dagen en nachten jubelde de zender Herrijzend Nederland, als eerste in heel Europa, door de aether: NEDERLAND, ONS DIERBAAR EN GESCHONDEN NEDERLAND IS BEVRIJD !! Eindelijk is het zoo ver. Het moment, waarom we gesmeekt en gebeden, gestreden en geleden hebben, is thans aangebroken. Voor velen komt dit moment te laat. Voor anderen nog net op tijd. Met vereende krachten kunnen zij het nog net van de hongersdood ophalen. Ondanks terreur, honger, gebrek en koude leven we nog. Voor velen een dag van diepe, intense en doortintelende vreugde, voor anderen een dag van diepe rouw, een dag waarop fel gevoeld wordt het onherstelbare verlies van hunne geliefden. Onnoemlijk veel menschen verkeeren in het onzekere omtrent het lot van hun verwanten als slavenarbeider in Duitschland, als trotsch lid van koopvaardij, leger, luchtvloot of marine, als gevangene van een niet minder wreede vijand in ons ver Indië. Onze vrijheid hebben we herwonnen! Wij kunnen ons weer uiten zooals we willen, wij kunnen weer rustig gaan slapen! Speciaal dit laatste was een martelende onzekerheid. Uren, welke rust, verkwikking en nieuwe kracht moesten brengen voor onze strijd tegen den vijand, waren vaak een nachtmerrie. Hoe verstijfden we van schrik, wanneer we midden in de nacht remmen hoorden knarsen, een voetstap in de nachtelijke straten hoorden. Een zucht van verlichting, wanneer het gevaar voorbij ging, aanstalten tot een overhaaste vlucht als het gevaar acuut scheen. Geen woorden zijn te vinden voor de opluchting welke ons geknecht en gefolterd, maar altijd fier gebleven volk gevoelt. Het is weer licht in onze harten, het is weer licht in onze woningen, al zal dit voorloopig nog een walmend oliepitje zijn. Hoe blijmoedig zullen we de dagelijksche zorgen dragen! Maar op de achtergrond van ons denken, doemt het lot van onze landgenooten aan de evenaar op. Ongetwijfeld zullen ook zij het bericht van onze bevrijding door onze dappere bondgenooten gehoord en doorleefd hebben. Wij, als geen ander volk ter wereld, weten wat lijden beteekent. Wij weten, wat onze vrienden, blank of bruin, in Indonesië doorstaan. En wij zullen ons, uitgehongerd of niet, aangorden tot een nieuwe strijd: ons geheele Koninkrijk vrijmaken van vijandelijke dwingelandij ! Pas daarna kunnen we, eendrachtig geschaard om de troon van onze grijze Vorstin, H.M. Koningin Wilhelmina, alles in het werk stellen ons vaderland opnieuw op te bouwen, een betere maatschappij te vormen, schooner en mooier dan weleer!

ORANJEBULLETIN No. 13

Uitgegeven door: de Geus, Je Maintiendrai, Ons Volk, Op Wacht, de Opdracht, Het Parool, De Ploeg, Trouw, Vrij Nederland, de Waarheid en Het Nieuws Voor Leiden en Omstreken 24 Maart 1945

NAZI -TERREUR Op 9-3-’45 werden in Haarlem op de hoek Dreefplein, als repressaille voor de terechtstelling van een Duitser 16 man, waarvan 12 uit de Weteringstraat in Amsterdam waren gehaald, in koelen bloede door enige S.D.-agenten met machinegeweren neergeknald. De ongelukkigen waren in 2 groepen van 8 verdeeld, zoodat de tweede ooggetuige was van het neerschieten der anderen. De voorbijgangers werden aangehouden en langs de weg opgesteld. Zij moesten blijven staan om bij de moord toe te zien. Kinderen voorop, vrouwen daarachter en mannen achteraan. Op 13-3-’45 werden op het Hofplein in Rotterdam 20 man, 10 uit het Haagse Veer en de anderen van straat opgepakt, doodgeschoten. De lijken moesten 2 dagen blijven liggen. Op 12-3-’45 werden in het eerste Weteringplantsoen te Amsterdam 36 jonge mensen dooi de S. D. met machinegeweren in koelen bloede vermoord. Alle slachtoffers waren kort tevoren op een vrachtauto vanuit de gevangenis Weteringschans aangevoerd. Een kort ooggetuige-verslag van het drama luidde als volgt: De omgeving van het Weteringplantsoen werd afgezet door de S. D., machinegeweren werden opgesteld op omliggende kruispunten. Het publiek moest snel doorlopen of blijven staan; dit laatste deden o.m. kinderen van 7 en 9 jaar, die de gebeurtenissen medemaakten. Er arriveerde een vrachtwagen met 36 man, die in groepen van 12 man werden opgesteld met de rug naar het water van de Stadhouderskade met het aldaar aanwezige huisvuil. De S.D. nam plaats achter een vijftal machinegeweren in het midden van het plantsoen en schoot iedere groep van 12 achtereenvolgens neer. Voor het St. josef-gezellenhuis baden verzamelde geestelijken voor de slachtoffers. De lijken werden op 2 vrachtwagens gesmeten en een inmiddels gearriveerde lijkauto, waarin 6 man werden gestouwd, zodat hij niet meer gesloten kon worden. De aanwezige bloedplassen werden met enkele scheppen huisvuil bedekt ….

http://veteranen.info/~vertelhetjekleinkinderen/ Opdat wij nooit vergeten!! zeer goed initiatief.

Info over Nederlands Indie Slachtoffers holocaust op internet http://www.yadvashem.org/

Postume Onderscheiding Polen

Een van de laatste wensen van prins Bernhard was een lintje voor de Poolse soldaten die in de Tweede Wereldoorlog meevochten in de Slag om Arnhem. De Polen kregen voor hun rol volgens de prins nooit de waardering die zij hiervoor verdienden. Is een postume onderscheiding alsnog mogelijk? Vergeten Op 17 september 1944 ging de operatie ‘Market Garden’, later bekend geworden als de Slag om Arnhem, van start. De Polen deden er toen alles aan zoveel mogelijk Britse soldaten te redden, maar werden verguisd en uiteindelijk vergeten. Onterecht, bleek eerder dit jaar. ‘Ongelooflijk nalatig’ Prins Bernhard opperde in een Netwerk-uitzending van 14 september jl. dat de Nederlandse regering alsnog een officiële onderscheiding zou moeten geven aan de Poolse veteranen. ‘Ongelooflijk nalatig’ vond de prins het van Nederland dat deze mensen niet waren beloond voor hun moed. Minister Kamp Minister Kamp van Defensie wilde in eerste instantie niks weten van een onderscheiding voor generaal Sosabowski en zijn mannen. Hij beriep zich op een kabinetsbesluit van 1952, dat inhoudt dat er geen koninklijke militaire dapperheidsmedailles in verband met de Tweede Wereldoorlog mogen worden uitgereikt. Motie Daarop diende de VVD en de PvdA een motie in om alsnog een onderscheiding toe te laten kennen. Minister Kamp is vandaag voor die motie, waar volgende week over wordt gestemd, gezwicht. Hij laat nu onderzoeken of de Polen toch een postume onderscheiding kunnen krijgen. (bron nu.nl 3/12/04) Zie ook http://www.nos.nl/nieuws/achtergronden/60jaarbevrijding/interactieve_kaart.html

Links:

http://www.holocaustmemorialday.gov.uk/default.asp

http://www.usmemorialday.org/

http://www.historychannel.com/exhibits/memorial/index.jsp

http://www.pbs.org/memorialdayconcert/wwii/index.html

http://www.wingsofliberation.nl/bvnl-nl.html

http://www.uitinbrabant.nl/uib/bevrijding/site

http://www.60jaarbevrijding.nl/60jaar/

http://www.apeldoorn-canada.com/

http://www.60jaar.be/

http://www.dachau.nl/het_kamp/bevrijding/

http://www.nos.nl/nosjournaal/dossiers/60jaarbevrijding/dossier60jaarbevrijding.html