Lief he? Dit vond ik in mijn mailbox!
Silly kon natuurlijk niet bij het diner zijn! (twee anderen wel…. lekker suf die bewaking)

Dear……. (echte naam)
Tomorrow, Thanksgiving Day, Americans across the country will sit down together, count our blessings, and give thanks for our families and our loved ones.

American families reflect the diversity of this great nation. No two are exactly alike, but there is a common thread they each share.

Our families are bound together through times of joy and times of grief. They shape us, support us, instill the values that guide us as individuals, and make possible all that we achieve.

So tomorrow, I’ll be giving thanks for my family — for all the wisdom, support, and love they have brought into my life.

But tomorrow is also a day to remember those who cannot sit down to break bread with those they love.

The soldier overseas holding down a lonely post and missing his kids. The sailor who left her home to serve a higher calling. The folks who must spend tomorrow apart from their families to work a second job, so they can keep food on the table or send a child to school.

We are grateful beyond words for the service and hard work of so many Americans who make our country great through their sacrifice. And this year, we know that far too many face a daily struggle that puts the comfort and security we all deserve painfully out of reach.

So when we gather tomorrow, let us also use the occasion to renew our commitment to building a more peaceful and prosperous future that every American family can enjoy.

It seems like a lifetime ago that a crowd met on a frigid February morning in Springfield, Illinois to set out on an improbable course to change our nation.

In the years since, Michelle and I have been blessed with the support and friendship of the millions of Americans who have come together to form this ongoing movement for change.

You have been there through victories and setbacks. You have given of yourselves beyond measure. You have enabled all that we have accomplished — and you have had the courage to dream yet bigger dreams for what we can still achieve.

So in this season of thanks giving, I want to take a moment to express my gratitude to you, and my anticipation of the brighter future we are creating together.

With warmest wishes for a happy holiday season from my family to yours,

President Barack Obama

Al twee dagen aan het racen van en naar……..
Soms valt het tegen als je veel alleen moet doen!
Maar we redden het wel!!!

Feest dit weekeind!
Prinses haar vriendinnetje was komen slapen! We hebben erg gelachen en het was erg gezellig!
Feest dit weekeind!
Miniman zijn rapport was zo waanzinnig goed! Dat ik heb getrakteerd op alles wat “verboden is”!
Feest dit weekeind!
Prinses reed vandaag met haar pony super goed! Dat terwijl ze elkaar nog maar amper kennen!
Feest dit weekeind!
Met een heleboel naar New Moon! De kids vonden hem fantastisch!
Feest dit weekeind!
Het gezelschap waarin ik heb vertoeft was super, nu nog de bacterieen de baas worden, want nu is er weer iemand ziek!!
Einde feest, een drukke week staat voor de deur, met een te volle agenda! Hoeveel uren passen in een dag? Ik wilde dat het alweer weekeind was……

Terwijl Husband de verhuisdozen aan het uitzoeken is, de hal staat helemaal propvol met spullen,
krijg ik een doos van hem vol herinneringen.
Baby-foto’s van de kids, duizenden negatieven, frames met foto’s en er zit een foto van hem in!
Mijn grote liefde!
Ik wist dat die nog ergens in een doos moest zitten!
Samen met zijn krantenbericht, dat we hem zo vreselijk missen, nu hij er niet meer is.
Vandaar dat ik me zo rot voelde, het is weer bijna zo ver…. zijn sterfdag komt eraan.

Wie er een deze dagen nog richting Londen gaat, moet zeker even langs bij Harrods. Daar liggen op het moment goudstaven, die sneller verkopen dan een brood. In de New York Times staat tevens dat er lange rijen voor de goudstaven liggen. Ze zijn al te koop vanaf 100 gram. (dat is mijn inziens geen staaf maar een miniplakje)
Dus als iemand die richting opgaat, pik er even eentje op voor Silly!
Zowiezo is goud momenteel een betere investering; ik was vorige week bij mijn juwelier en daar was zelfs een gouden kies binnengekomen. (ik werd een beetje misselijk bij het idee) Hoewel het geen gouden kies was maar een kies met goud erin. Een mevrouw had hem nog liggen en wilde het goud laten taxeren en verkopen.
Ik heb nog wel wat ringen, maar mijn kiezen….. die blijven waar ze zitten!!

Sinds ik een goede oppas heb gevonden is daten een stuk gemakkelijker geworden.
Voor een muts als ik, met een Miniman en Prinses als ik heb, wil je feitelijk nooit weg. Dat is een van de redenen dat ik bv veel thuis probeer te werken. Maar met wat voorbereiding voor Miniman kan ik nu toch af en toe even een uurtje mijn huis uit. En dat voelt heel fijn! En soms heb je dat als moeder ook echt even nodig! (zelfs als je ziek bent) Dus vanavond kon de oppas en mocht ik even daten!
Het werd  dus even een filmpje pakken. En vanavond was dus toch nog even een fijne avond.
Voor anderen niet voor te stellen maar het zit zo in mijn systeem gebakken, nooit zonder hem van huis te gaan, of nooit ver van huis te gaan. Het is best lastig soms omdat hij toch een zorgen kindje is, kan je niet zomaar even weg. En kan je niet zomaar even iemand op hem laten passen.
Nu heb ik een geweldige oppas gevonden. Een geweldige lieve en kan ik zonder zorgen een bioscoopje pakken. Voor zowel mijzelf als mijn date toch wel lekker. (hoewel ik toch mijn mobiel blijf checken  ahum)

En binnenkort kan ik eindelijk weer eens stappen! Echt ordinair stappen. Een vriendin zorgt dan voor Miniman. En dan gaat ook zijn zus mee logeren. Dan voelt het voor hem toch veiliger. En dat voelt echt super! Ik verheug me er ontzettend op!
Ik ben inmiddels op de hoogte van allerlei “potjes” waar je als moeder beroep op  kunt doen met een ziek/gehandicapt kind. Maar hoe zwaar het ook is, daar wil ik niet aan. Ik blijf van mening dat een kind als Miniman mijn verantwoordelijkheid is en ik zelf die kosten wil dragen!

Net zoals het feit dat ik heel graag weg wil, verhuizen naar een leuker plekje in Amsterdam/NY/Brisbane/France. Maar dat gaat nu nog niet. Miniman heeft veel structuur en veiligheid nodig. Vanuit die veiligheid en vertrouwdheid ontwikkelt hij zich prima en kan hij perfect meekomen in de maatschappij die tegenwoordig zo ontzettend veel van iemand vraagt. (dus verbouwen wij het oude huis waarin we wonen opdat het toch wat aan de eisen van de moderne tijd voldoet) Ik tolereer geen storende elementen in zijn omgeving. Soms wat lastig of keihard maar nodig!
En het werkt, hij heeft vriendjes en een sociaal netwerk. Hij traint met zijn hond, hij is vrolijk en sociaal! En ontwikkeld zich boven verwachting goed! En daar kan ik alleen maar trots op zijn!
Verder ben ik van mening dat alle kinderen speciaal zijn en dat hij gewoon heel bijzonder is! En wie zegt nu feitelijk dat hij zich moet aanpassen aan onze normen en waarden, we kunnen ons toch ook een beetje aanpassen aan zijn normen en waarden? En dat geldt niet alleen voor Miniman, die zich vanuit dit perspectief heel wat mensen tot nadenken aanzet, maar ook voor andere kids/mensen die een beetje anders zijn? En het grappige is….. dat de meeste mensen niet eens door hebben dat er ‘iets’ is.
Een handicap hebben of uit een ander land komen….. als wij ons een beetje aanpassen…. wordt de maatschappij volgens mij een stuk aangenamer! En hij leert om zich aan ons aan te passen, dus ik zie de toekomst zonnig, helemaal als deze moeder heel af en toe een uurtje kan stelen voor zichzelf!

Hij is er weer. Maar op een of andere manier ben ik nog helemaal niet in de stemming. Misschien omdat mijn kids niet meer geloven? Misschien omdat ik afgelopen donderdag vreselijk nieuws over Miniman heb ontvangen? Misschien omdat een deel van de kadootjes al vergeven zijn, omdat die nu eenmaal eerder nodig waren; zo gaat dat met bigger kids. Misschien omdat ik nog steeds ziekerig ben?
Er is ook niemand meer die hier de intocht heeft zitten kijken vol spanning…….
Er is ook niemand meer die het Sinterklaasjournaal volgt…….
Heb wel even chocoladeletters gekocht voor vanavond in de schoenen. Sommige dingen moet je in ere houden toch?
Zelf heb ik weinig wensjes meer voor 5 december…..

Ik heb mijn nieuwe ring met diamant van de week opgehaald en heb gelijk ff nieuwe kleding gekocht!
Milieu vriendelijke droger staat hier nu mijn was te drogen!
Auto heb ik, lieve kids heb ik, huisje heb, lieve vrienden heb ik en ga zo maar door……
Mijn enige wens voor 5 december is om eigenlijk mijn nieuw geboren neefje te kunnen zien. (maar dan moeten die f*****g bacterieen weg zijn)

Wat zijn jouw Sintwensjes?

Stitch back home after 9 months

Soms zit het tegen, soms zit het mee! Vannacht zat het mee! Na negen maanden wachten was hij er weer. Onze kater Stitch! Geboren al weer een aantal jaren geleden. Na een dramatische bevalling van moeder, op mijn buik! Samen met nog een paar schattige zusjes! We wilden hem graag houden want hij klom en hing het allerhoogst in de gordijnen! En hij ‘praat’, hele verhalen!
En na dat eerste jaar eigenaar te zijn geweest van zowel een stoere baby-kater, zijn moeder en zijn oom, was hij zomaar verdwenen!
Wat hebben we in paniek gezeten, vooral Miniman! Posters opgehangen etc. Inmiddels zijn we deskundigen op kater-Stitch-level en verdwijnt hij elk jaar. Om tegen de winter weer terug te komen! Maar dit jaar duurde het wel heel lang voordat hij op kwam dagen. We hebben hem minstens negen maanden niet gezien! En hij ons dus ook niet.

En wat is er een hoop veranderd. Zijn tuin, zijn schutting, zijn gehele huis. Alles verbouwd! En dan nog erger… een nieuwe hond die behoorlijk kan blaffen tegen katten die hij niet kent! En Stitch kent hij niet dus Harley ging vannacht helemaal uit zijn dak door die veel te grote kater (2x zo groot als het hondje zelf) die zomaar wilde binnen lopen met  veel gemiauw!
Ik kon het niet laten en heb toch Husband even gebeld! Die is nog even wezen kijken naar de ‘verloren zoon’ , ook al was het dan midden in de nacht!
De verloren zoon is terecht. Zijn moeder poes is blij, zijn oom kat is blij!
Kortom; inmiddels weer in bezit van 3 katten, 2 hondjes en een pony! Het lijkt hier wel een kleine boerderij!
Laat het maar gaan vriezen, de winter kan beginnen, Stitch is veilig thuis! Home sweet home!