Sinds ik een goede oppas heb gevonden is daten een stuk gemakkelijker geworden.
Voor een muts als ik, met een Miniman en Prinses als ik heb, wil je feitelijk nooit weg. Dat is een van de redenen dat ik bv veel thuis probeer te werken. Maar met wat voorbereiding voor Miniman kan ik nu toch af en toe even een uurtje mijn huis uit. En dat voelt heel fijn! En soms heb je dat als moeder ook echt even nodig! (zelfs als je ziek bent) Dus vanavond kon de oppas en mocht ik even daten!
Het werd  dus even een filmpje pakken. En vanavond was dus toch nog even een fijne avond.
Voor anderen niet voor te stellen maar het zit zo in mijn systeem gebakken, nooit zonder hem van huis te gaan, of nooit ver van huis te gaan. Het is best lastig soms omdat hij toch een zorgen kindje is, kan je niet zomaar even weg. En kan je niet zomaar even iemand op hem laten passen.
Nu heb ik een geweldige oppas gevonden. Een geweldige lieve en kan ik zonder zorgen een bioscoopje pakken. Voor zowel mijzelf als mijn date toch wel lekker. (hoewel ik toch mijn mobiel blijf checken  ahum)

En binnenkort kan ik eindelijk weer eens stappen! Echt ordinair stappen. Een vriendin zorgt dan voor Miniman. En dan gaat ook zijn zus mee logeren. Dan voelt het voor hem toch veiliger. En dat voelt echt super! Ik verheug me er ontzettend op!
Ik ben inmiddels op de hoogte van allerlei “potjes” waar je als moeder beroep op  kunt doen met een ziek/gehandicapt kind. Maar hoe zwaar het ook is, daar wil ik niet aan. Ik blijf van mening dat een kind als Miniman mijn verantwoordelijkheid is en ik zelf die kosten wil dragen!

Net zoals het feit dat ik heel graag weg wil, verhuizen naar een leuker plekje in Amsterdam/NY/Brisbane/France. Maar dat gaat nu nog niet. Miniman heeft veel structuur en veiligheid nodig. Vanuit die veiligheid en vertrouwdheid ontwikkelt hij zich prima en kan hij perfect meekomen in de maatschappij die tegenwoordig zo ontzettend veel van iemand vraagt. (dus verbouwen wij het oude huis waarin we wonen opdat het toch wat aan de eisen van de moderne tijd voldoet) Ik tolereer geen storende elementen in zijn omgeving. Soms wat lastig of keihard maar nodig!
En het werkt, hij heeft vriendjes en een sociaal netwerk. Hij traint met zijn hond, hij is vrolijk en sociaal! En ontwikkeld zich boven verwachting goed! En daar kan ik alleen maar trots op zijn!
Verder ben ik van mening dat alle kinderen speciaal zijn en dat hij gewoon heel bijzonder is! En wie zegt nu feitelijk dat hij zich moet aanpassen aan onze normen en waarden, we kunnen ons toch ook een beetje aanpassen aan zijn normen en waarden? En dat geldt niet alleen voor Miniman, die zich vanuit dit perspectief heel wat mensen tot nadenken aanzet, maar ook voor andere kids/mensen die een beetje anders zijn? En het grappige is….. dat de meeste mensen niet eens door hebben dat er ‘iets’ is.
Een handicap hebben of uit een ander land komen….. als wij ons een beetje aanpassen…. wordt de maatschappij volgens mij een stuk aangenamer! En hij leert om zich aan ons aan te passen, dus ik zie de toekomst zonnig, helemaal als deze moeder heel af en toe een uurtje kan stelen voor zichzelf!

Hij is er weer. Maar op een of andere manier ben ik nog helemaal niet in de stemming. Misschien omdat mijn kids niet meer geloven? Misschien omdat ik afgelopen donderdag vreselijk nieuws over Miniman heb ontvangen? Misschien omdat een deel van de kadootjes al vergeven zijn, omdat die nu eenmaal eerder nodig waren; zo gaat dat met bigger kids. Misschien omdat ik nog steeds ziekerig ben?
Er is ook niemand meer die hier de intocht heeft zitten kijken vol spanning…….
Er is ook niemand meer die het Sinterklaasjournaal volgt…….
Heb wel even chocoladeletters gekocht voor vanavond in de schoenen. Sommige dingen moet je in ere houden toch?
Zelf heb ik weinig wensjes meer voor 5 december…..

Ik heb mijn nieuwe ring met diamant van de week opgehaald en heb gelijk ff nieuwe kleding gekocht!
Milieu vriendelijke droger staat hier nu mijn was te drogen!
Auto heb ik, lieve kids heb ik, huisje heb, lieve vrienden heb ik en ga zo maar door……
Mijn enige wens voor 5 december is om eigenlijk mijn nieuw geboren neefje te kunnen zien. (maar dan moeten die f*****g bacterieen weg zijn)

Wat zijn jouw Sintwensjes?

Stitch back home after 9 months

Soms zit het tegen, soms zit het mee! Vannacht zat het mee! Na negen maanden wachten was hij er weer. Onze kater Stitch! Geboren al weer een aantal jaren geleden. Na een dramatische bevalling van moeder, op mijn buik! Samen met nog een paar schattige zusjes! We wilden hem graag houden want hij klom en hing het allerhoogst in de gordijnen! En hij ‘praat’, hele verhalen!
En na dat eerste jaar eigenaar te zijn geweest van zowel een stoere baby-kater, zijn moeder en zijn oom, was hij zomaar verdwenen!
Wat hebben we in paniek gezeten, vooral Miniman! Posters opgehangen etc. Inmiddels zijn we deskundigen op kater-Stitch-level en verdwijnt hij elk jaar. Om tegen de winter weer terug te komen! Maar dit jaar duurde het wel heel lang voordat hij op kwam dagen. We hebben hem minstens negen maanden niet gezien! En hij ons dus ook niet.

En wat is er een hoop veranderd. Zijn tuin, zijn schutting, zijn gehele huis. Alles verbouwd! En dan nog erger… een nieuwe hond die behoorlijk kan blaffen tegen katten die hij niet kent! En Stitch kent hij niet dus Harley ging vannacht helemaal uit zijn dak door die veel te grote kater (2x zo groot als het hondje zelf) die zomaar wilde binnen lopen met  veel gemiauw!
Ik kon het niet laten en heb toch Husband even gebeld! Die is nog even wezen kijken naar de ‘verloren zoon’ , ook al was het dan midden in de nacht!
De verloren zoon is terecht. Zijn moeder poes is blij, zijn oom kat is blij!
Kortom; inmiddels weer in bezit van 3 katten, 2 hondjes en een pony! Het lijkt hier wel een kleine boerderij!
Laat het maar gaan vriezen, de winter kan beginnen, Stitch is veilig thuis! Home sweet home!

Er zat hier laatst een vriend, vreselijk te twijfelen of er kids moesten komen of niet. De partner wilde pertinent Niet!
‘Maar misschien is het toch wel heel leuk zo’n mensje van jezelf?’
Klopt, maar ik vertelde dat ik de overtuiging heb dat je er wel helemaal voor moet gaan, en dat je voor een groot deel jezelf kwijt raakt.
Tenminste als je het een beetje goed wilt doen, dat opvoeden.
Dus begon ik te vertellen over zwangerschap en wat dat inhoudt. (geloof me… het was echt geweldig en ik had het er graag voor over maar…..)
En dan begint het pas; als je vrienden heerlijk in de kroeg hangen, zit jij thuis met een kleine, wil je dat opgeven?
Wil je het opgeven om heerlijk in de auto te springen en een weekeindje naar Londen te gaan zonder gedoe en geregel?
Wil je de carriere van een van beiden toch zien terugvallen? (wees realistisch heus het gebeurd)
Wil je een andere woning aanschaffen in een kindvriendelijkere omgeving?
Wil je kots, snoeppapiertjes, stinkluiers op de achterbank van je nieuwe auto?
Wil je echt dat je leven draait om thuis eten, moe zijn, suffe huisdieren, snot?
Wil je strakke witte muren met bloemetjes van vingerverf?
Wil je films kijken die totaal niet geschikt zijn voor kids op een tijdstip dat het jouw uitkomt?
Wil je uitslapen? Vrijen? Iets te veel alcohol drinken? Of ongegeneerd een zak chips achterover gooien?
Wil je nachten wakker blijven, troosten, ongerustheid, of onbezorgd leven?
Wil je je altijd verbonden voelen met iemand die je nu nog helemaal niet kent?
Wil je aanmoedigen bij elke sport? Zwetend in een te warm zwembad zitten voor diploma’s?
Wil je die belangrijke meeting missen omdat je kind ziek is?

Ik wilde het allemaal wel en ik geniet met volle teugen van mijn kinderen! Ik heb mijn vrijheid ingeleverd maar er zo veel voor terug gekregen! Dat had ik niet voor mogelijk gehouden!

“Bij jullie gaat het zo leuk, als ik zie hoe jullie zijn, dan denk ik…. dat wil ik ook!!”
“Wil je ook altijd zorgen omdat er bij ons iemand ziek is?”
“Nee, dat zou ik niet aankunnen, maar als ik zie hoe goed dat zelfs gaat….”
“Heb je het er voor over om zo te leven als ik? De kans is altijd aanwezig dat een kindje zich niet goed ontwikkeld maar een zorgenkind is”

De twintig procent twijfel is weg, en er komen geen kids.
Ik persoonlijk vindt het een verstandig besluit. Echt waar, ouderschap is GEWELDIG. Ik zou mijn leven geven voor mijn kids! En ik weet dat er meer mensen zo over denken. Maar als je van te voren had geweten wat je te wachten stond, zou natuurlijk geen ouder het anders doen, maar dan had je je er in ieder geval op kunnen voorbereiden. Of vraag gewoon eens aan ouders wat ze werkelijk vinden, niet alleen maar die vertederende gezellige verhalen, maar de waarheid! Roze wolken bestaan niet!!
(hoewel ik er twee heb hoor)

Ik las een intervieuw in de Inc. Een intervieuw met Meg Cadoux Hirshberg, de vrouw van Gary Hirshberg. Hij is de ceo van Stonyfield Farm. Ik kende het bedrijf nauwelijks en wist niet wie de eigenaren waren. Maar wat ze zei was heel herkenbaar. Als je druk bent met ondernemen is er nooit tijd voor iets, voor wat dan ook. Het is nooit de juiste tijd voor een gezin, hypotheek, huis, hond, vakantie of iets simpels als uit eten gaan.
Plannen maken wordt moeilijker als het inkomen variabel is, als het er al is, en spaargeld niet toereikend.

Het maakt niet uit hoe hard je prive-leven roept om tijd en geldinvesteringen,  de onderneming roept nog harder om beide.
Het draait alleen nog maar om ‘als-leven’; als we dat contract binnen halen, als we break-even draaien, als we personeel aannemen! Dan kunnen we verder met ons leven.
Als je een onderneming bouwt en vormgeeft dan geef je ook je leven vorm. Je houdt je bezig met de gevolgen, zeker als je gezin en je onderneming jong zijn. Stel je de vakanties en etentjes uit, dan bouw je geen herinneringen op die een relatie of gezin zo de moeite waard maken. Stop je met sporten, dan doe je je gezondheid geweld aan!
Je denkt dat je met een onderneming de baas bent over je eigen leven, je de regie in handen hebt, maar het tegendeel is waar. Ondernemers worden geleefd door hun bedrijf. Er is een continue gevoel van crisis en ieder aspect van ondernemer-zijn vergt meer tijd dan er uren in een dag zitten. Als je geen hoge muur om je heen bouwt, zal de onderneming de baas worden. maar hoe kun je je leven plannen als je niet eens weet wat er de volgende dag gaat gebeuren?

Ondernemers hebben vaak niet de financiele stabiliteit om een normaal leven in te richten, compleet met hypotheek en spaarrekening voor de studie van de kinderen. het eigen salarisstrookje is immers het eerste wat opgeofferd wordt als het even tegenzit. Hoe kun je een solide basis bouwen op een zwak fundament?

En toch gaan we verder….. ook al weten we dat een onderneming nooit volwassen wordt. De intensiteit is medogenloos en het werk nooit af. Net als je denk dat je in wat rustiger vaarwater komt, komen er weer nieuwe plannen. We gaan door naar een nieuwe fase, wat vraagt om weer nieuwe plannen, studie en inlezen. Ondertussen runnen we een gezin en moet er brood op de plank komen. Het werk is Nooit Af.

-wakker worden en overgeven. (goh, nog steeds ziek? of toch zwanger van minnaar?)
-ontbijten met kids
-slapen
-wakker worden, douchen.
-werken, werken, werken.
-ondertussen met moeder weggeweest (goh, ook ziek)
-thuiskomen in puinbak maar…. met kadootjes (leuk thuiskomen toch?)
-bedden verschonen, gezonde hap op tafel, kletsen
-Miniman helpen met werkstuk (moet morgen ingeleverd pffff)
-tussendoor telefoontjes van klanten beantwoorden en emailtjes wegwerken
-uitnodiging van vriendin voor Najib A.!! (leuk)

En nu gebroken maar alles is weer gelukt! Straks hondjes uitlaten maar nu eerst Thee!!  Heel belangrijk!!
En hoe was jouw dag?

Nou doe ik niet zo veel met hyves. Ik snap ook niet dat mensen een heleboel vrienden toevoegen. Ik vraag me dan af.. of dat je vrienden wel allemaal zijn? Dan moet een verjaardagsfeestje wel behoorlijk uit de klauwen lopen toch? Als al die vrienden langskomen op een avond en ook nog allemaal een kadootje meenemen, dan zou mijn huis een chaos zijn en mijn drank voorraad meer dan op!
Prinses hyved ook, zij heeft ook een heleboel vriendjes. Ik heb gemeld dat ik het erg plezierig zou vinden als ze die ook allemaal kent! Er zit nl volgens mij heel veel gespuis tussen die ik niet in het leven van mijn dochter wil. Ze snapt het! Sterker nog, ze is van de generatie dat ze het bijna beter snapt dan ik. Miniman heeft ook hyves, heeft er een paar vriendjes en voor de rest wat Harry Potter gedoe. Hij is van de generatie, ik spreek mijn vrienden liever life, kunnen we lekker buiten spelen.

Ik ken ook al mijn vriendjes op eentje na. Die heeft me ooit perongeluk toegevoegd omdat hij dacht dat ik iemand anders was. Bleek een vriend van een nichtje te zijn. Die staat er dus nog tussen.
Nu ben ik ook nog Goldmember. Leuk Silly, kan je zien wie je bezoekt! En elke keer als ik nu op hyves zit, niet zo vaak, zie ik weer die ene rotsmoel van dat wijf wat ik niet mag! Sterker nog, als ze in de buurt van mijn auto kwam zou ik heeeel hard gas geven! Ze hyved heel vaak, want heel vaak is het fototje weer anders dan ervoor! De ene keer staat ze er zelf op, de ander keer met iemand anders, of probeert ze schattig te doen door er een suffe peuter bij te gooien. Ik wordt er zo misselijk van! Ik wacht met smart tot mijn hyves account weer normaal is, zonder die stomme Goldmemberstatus want waarom blijft iemand toch zo ziek, om steeds maar te blijven kijken? Get a life

Middernacht, het gehele huis is in rust. Ik ben stiekem mijn bed uit geslopen, hoewel ik denk dat mijn minnaar wel doorhad dat ik weg glipte, onder de lakens vandaan. En zachtjes naar beneden liep om wat drinken voor mezelf in te schenken. Na een dag hard werken en een hartstochtelijke vrijpartij; zijn we moe! Maar iets zit me dwars!
De twee honden, twee katten en twee kinderen liggen te slapen, en dat hadden ook twee volwassenen moeten zijn. Maar in dit geval is het er een! Ikzelf ben nog wakker, alhoewel mijn lijf moe is! Mijn laptop stond op de keukentafel en stond nog aan. En nu zit ik hier in het bijna donker, in de stilte dit stukje te schrijven.

Een aantal weken geleden crashte mijn laptop en ik heb er goed de balen van gehad. En ondanks alle goedbedoelde adviezen ben ik veel verloren. Zo ook een belangrijk project waaraan ik al vele uren, maanden had besteedt. Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat ik meer had weten te redden, dan ik daadwerkelijk gedaan had. En toen ik vandaag, na vele aantekeningen, nadenken, uren mijn document opzocht om verder te werken, bleek dat ik nog veel meer miste! (Godzijdank niet alles) Dus moet ik nog meer terug in de tijd om uit te zoeken wat er verdwenen is en dat zit me dwars.

Eigenlijk zou ik nu verder moeten werken, ik heb sinds een paar dagen weer volop inspiratie, en mijn bankrekening wordt er niet vetter op. Maar het is zo laat, normaal geen beletsel maar nu wel. Morgen moet ik vroeg op. Het is bijna Allerzielen.  (Voor katholieken een gewoonte om het graf van familieleden te bezoeken en daar bloemen neer te leggen, de overledenen te gedenken, het graf schoon te maken) Morgen ga ik met mijn moeder naar een begraafplaats waar de familie van mijn vader ligt. Mijn grootouders, en anderen. Een aantal jaren geleden, deden mijn ouders dit samen. Nu mijn vader er niet meer is, doe ik dit met mijn moeder. We gaan naar een sjieke winkel waar we prachtige bloemen kopen en maken alles weer netjes. Ik moet niet vergeten een dikke jas aan te doen, het is er altijd koud! Of misschien voelt het er altijd koud.
In ieder geval gaan we, voor iemand die meestal in de nacht werkt, omdat dit met een gezin beter te combineren valt,  is het vroeg! Daarna trakteer ik haar op een lunch en moet ik racen om op tijd terug te zijn om de kids naar de bios te brengen! Die brengen de ochtend met hun vader door die met ze gaat trainen.

Nu is het middernacht, het is stil.
Morgen vroeg is het ook stil, maar dan doodstil, op het kerkhof.
Ik zal blij zijn als het weer avond is, met een glas wijn op de bank, hopend op wat meer tijd voor mijn project.
Over 10 minuten lig ik weer naast mijn minnaar. Hij reeds in diepe slaap, ik hoop ik ook, over tien minuten!