Daten!

Sinds ik een goede oppas heb gevonden is daten een stuk gemakkelijker geworden.
Voor een muts als ik, met een Miniman en Prinses als ik heb, wil je feitelijk nooit weg. Dat is een van de redenen dat ik bv veel thuis probeer te werken. Maar met wat voorbereiding voor Miniman kan ik nu toch af en toe even een uurtje mijn huis uit. En dat voelt heel fijn! En soms heb je dat als moeder ook echt even nodig! (zelfs als je ziek bent) Dus vanavond kon de oppas en mocht ik even daten!
Het werd  dus even een filmpje pakken. En vanavond was dus toch nog even een fijne avond.
Voor anderen niet voor te stellen maar het zit zo in mijn systeem gebakken, nooit zonder hem van huis te gaan, of nooit ver van huis te gaan. Het is best lastig soms omdat hij toch een zorgen kindje is, kan je niet zomaar even weg. En kan je niet zomaar even iemand op hem laten passen.
Nu heb ik een geweldige oppas gevonden. Een geweldige lieve en kan ik zonder zorgen een bioscoopje pakken. Voor zowel mijzelf als mijn date toch wel lekker. (hoewel ik toch mijn mobiel blijf checken  ahum)

En binnenkort kan ik eindelijk weer eens stappen! Echt ordinair stappen. Een vriendin zorgt dan voor Miniman. En dan gaat ook zijn zus mee logeren. Dan voelt het voor hem toch veiliger. En dat voelt echt super! Ik verheug me er ontzettend op!
Ik ben inmiddels op de hoogte van allerlei “potjes” waar je als moeder beroep op  kunt doen met een ziek/gehandicapt kind. Maar hoe zwaar het ook is, daar wil ik niet aan. Ik blijf van mening dat een kind als Miniman mijn verantwoordelijkheid is en ik zelf die kosten wil dragen!

Net zoals het feit dat ik heel graag weg wil, verhuizen naar een leuker plekje in Amsterdam/NY/Brisbane/France. Maar dat gaat nu nog niet. Miniman heeft veel structuur en veiligheid nodig. Vanuit die veiligheid en vertrouwdheid ontwikkelt hij zich prima en kan hij perfect meekomen in de maatschappij die tegenwoordig zo ontzettend veel van iemand vraagt. (dus verbouwen wij het oude huis waarin we wonen opdat het toch wat aan de eisen van de moderne tijd voldoet) Ik tolereer geen storende elementen in zijn omgeving. Soms wat lastig of keihard maar nodig!
En het werkt, hij heeft vriendjes en een sociaal netwerk. Hij traint met zijn hond, hij is vrolijk en sociaal! En ontwikkeld zich boven verwachting goed! En daar kan ik alleen maar trots op zijn!
Verder ben ik van mening dat alle kinderen speciaal zijn en dat hij gewoon heel bijzonder is! En wie zegt nu feitelijk dat hij zich moet aanpassen aan onze normen en waarden, we kunnen ons toch ook een beetje aanpassen aan zijn normen en waarden? En dat geldt niet alleen voor Miniman, die zich vanuit dit perspectief heel wat mensen tot nadenken aanzet, maar ook voor andere kids/mensen die een beetje anders zijn? En het grappige is….. dat de meeste mensen niet eens door hebben dat er ‘iets’ is.
Een handicap hebben of uit een ander land komen….. als wij ons een beetje aanpassen…. wordt de maatschappij volgens mij een stuk aangenamer! En hij leert om zich aan ons aan te passen, dus ik zie de toekomst zonnig, helemaal als deze moeder heel af en toe een uurtje kan stelen voor zichzelf!