Er zat hier laatst een vriend, vreselijk te twijfelen of er kids moesten komen of niet. De partner wilde pertinent Niet!
‘Maar misschien is het toch wel heel leuk zo’n mensje van jezelf?’
Klopt, maar ik vertelde dat ik de overtuiging heb dat je er wel helemaal voor moet gaan, en dat je voor een groot deel jezelf kwijt raakt.
Tenminste als je het een beetje goed wilt doen, dat opvoeden.
Dus begon ik te vertellen over zwangerschap en wat dat inhoudt. (geloof me… het was echt geweldig en ik had het er graag voor over maar…..)
En dan begint het pas; als je vrienden heerlijk in de kroeg hangen, zit jij thuis met een kleine, wil je dat opgeven?
Wil je het opgeven om heerlijk in de auto te springen en een weekeindje naar Londen te gaan zonder gedoe en geregel?
Wil je de carriere van een van beiden toch zien terugvallen? (wees realistisch heus het gebeurd)
Wil je een andere woning aanschaffen in een kindvriendelijkere omgeving?
Wil je kots, snoeppapiertjes, stinkluiers op de achterbank van je nieuwe auto?
Wil je echt dat je leven draait om thuis eten, moe zijn, suffe huisdieren, snot?
Wil je strakke witte muren met bloemetjes van vingerverf?
Wil je films kijken die totaal niet geschikt zijn voor kids op een tijdstip dat het jouw uitkomt?
Wil je uitslapen? Vrijen? Iets te veel alcohol drinken? Of ongegeneerd een zak chips achterover gooien?
Wil je nachten wakker blijven, troosten, ongerustheid, of onbezorgd leven?
Wil je je altijd verbonden voelen met iemand die je nu nog helemaal niet kent?
Wil je aanmoedigen bij elke sport? Zwetend in een te warm zwembad zitten voor diploma’s?
Wil je die belangrijke meeting missen omdat je kind ziek is?
Ik wilde het allemaal wel en ik geniet met volle teugen van mijn kinderen! Ik heb mijn vrijheid ingeleverd maar er zo veel voor terug gekregen! Dat had ik niet voor mogelijk gehouden!
“Bij jullie gaat het zo leuk, als ik zie hoe jullie zijn, dan denk ik…. dat wil ik ook!!”
“Wil je ook altijd zorgen omdat er bij ons iemand ziek is?”
“Nee, dat zou ik niet aankunnen, maar als ik zie hoe goed dat zelfs gaat….”
“Heb je het er voor over om zo te leven als ik? De kans is altijd aanwezig dat een kindje zich niet goed ontwikkeld maar een zorgenkind is”
De twintig procent twijfel is weg, en er komen geen kids.
Ik persoonlijk vindt het een verstandig besluit. Echt waar, ouderschap is GEWELDIG. Ik zou mijn leven geven voor mijn kids! En ik weet dat er meer mensen zo over denken. Maar als je van te voren had geweten wat je te wachten stond, zou natuurlijk geen ouder het anders doen, maar dan had je je er in ieder geval op kunnen voorbereiden. Of vraag gewoon eens aan ouders wat ze werkelijk vinden, niet alleen maar die vertederende gezellige verhalen, maar de waarheid! Roze wolken bestaan niet!!
(hoewel ik er twee heb hoor)
Wl je er tijdens het zindelijk maken elke nacht uit om de puppy even zijn behoefte te laten dioen? Wil je daarna in elk geval nog drie tot vier keer per dag met een beest aan de lijn wandelen? Wil je dan de eventueel op de stoep geraakte poep netjes opruimen? Wil je je uitstapjes duidelijk van tevoren plannen, zodat je tijdig iets bij de hondenopvang kunt regelen.
(Toen wij een hond namen, vroegen mij kinderen zich af waarom we – nu zij de deur uit waren – in ***’s naam weer een handenbinder namen.)
@Ton, ben tevens in bezit van 2 jonge honden!
Ach, waarom zou ik je tegen spreken, ik heb er ook twee rond lopen. Waarom zouden andere er niet in trappen…
@me, we trappen er toch altijd in….. *grinzzz*
ik werd ‘ongepland’ zwanger. best thing that ever happened to me. no doubt. de ‘ups’ zijn nog veel mooier dan ik me ooit had kunnen voorstellen, de ‘downs’ echter zijn soms ook tig keer pittiger dan ik me ooit had kunnen voorstellen.
Jammer dat ze nu geen kinderen meer willen. Het kan inderdaad ook moeilijk zijn, maar wat is het fantastisch. Ik had alles voor geen goud willen missen, hoewel het bij ons ook heus niet van een leien dakje ging. En het is allemaal al weer veel te snel voorbij gegaan…
Twee kinderen waren gepland (al kwam de tweede “door de pil heen”; ik slik veel medicijnen).
Een derde kwam “door twee voorbehoedsmiddelen heen” en bleek een tweeling te zijn.
God, wat was en ben ik er gelukkig mee.
De oudste bleek ook een zorgenkindje te zijn (karakterstoornis aan autisme verwant, huilde de eerste anderhalf jaar 22 uur per dag) en veel kinderen en structuur bleken perfect voor hem. Hij is nu 18 en werkt zelfs bij een “normaal”bedrijf!
Ben blij dat ik niet alles van tevoren wist, maar zou het nooit van mijn leven hebben willen missen, hoe zwaar soms ook.