Ondernemers; hoe ver ga je?

Ik las een intervieuw in de Inc. Een intervieuw met Meg Cadoux Hirshberg, de vrouw van Gary Hirshberg. Hij is de ceo van Stonyfield Farm. Ik kende het bedrijf nauwelijks en wist niet wie de eigenaren waren. Maar wat ze zei was heel herkenbaar. Als je druk bent met ondernemen is er nooit tijd voor iets, voor wat dan ook. Het is nooit de juiste tijd voor een gezin, hypotheek, huis, hond, vakantie of iets simpels als uit eten gaan.
Plannen maken wordt moeilijker als het inkomen variabel is, als het er al is, en spaargeld niet toereikend.

Het maakt niet uit hoe hard je prive-leven roept om tijd en geldinvesteringen,  de onderneming roept nog harder om beide.
Het draait alleen nog maar om ‘als-leven’; als we dat contract binnen halen, als we break-even draaien, als we personeel aannemen! Dan kunnen we verder met ons leven.
Als je een onderneming bouwt en vormgeeft dan geef je ook je leven vorm. Je houdt je bezig met de gevolgen, zeker als je gezin en je onderneming jong zijn. Stel je de vakanties en etentjes uit, dan bouw je geen herinneringen op die een relatie of gezin zo de moeite waard maken. Stop je met sporten, dan doe je je gezondheid geweld aan!
Je denkt dat je met een onderneming de baas bent over je eigen leven, je de regie in handen hebt, maar het tegendeel is waar. Ondernemers worden geleefd door hun bedrijf. Er is een continue gevoel van crisis en ieder aspect van ondernemer-zijn vergt meer tijd dan er uren in een dag zitten. Als je geen hoge muur om je heen bouwt, zal de onderneming de baas worden. maar hoe kun je je leven plannen als je niet eens weet wat er de volgende dag gaat gebeuren?

Ondernemers hebben vaak niet de financiele stabiliteit om een normaal leven in te richten, compleet met hypotheek en spaarrekening voor de studie van de kinderen. het eigen salarisstrookje is immers het eerste wat opgeofferd wordt als het even tegenzit. Hoe kun je een solide basis bouwen op een zwak fundament?

En toch gaan we verder….. ook al weten we dat een onderneming nooit volwassen wordt. De intensiteit is medogenloos en het werk nooit af. Net als je denk dat je in wat rustiger vaarwater komt, komen er weer nieuwe plannen. We gaan door naar een nieuwe fase, wat vraagt om weer nieuwe plannen, studie en inlezen. Ondertussen runnen we een gezin en moet er brood op de plank komen. Het werk is Nooit Af.