De nachtmerrie van een moeder, in ieder geval deze moeder, is het verlies van een kind. Gisteravond werd deze nachtmerrie werkelijkheid! Wat een heerlijke dag was geweest, met kids en vrienden in het zwembad, veel zon en veel plezier, eindigde in een ware nachtmerrie.
Als afsluiting van de prachtige dag en opening van een fijne vakantie namen we de kinderen en hun viervoeters mee naar het strand om een hapje te eten en nog heerlijk na te genieten van een warme zomerdag.
Wij zijn echte strandmensen, ik kan niet zonder de zee en breng de liefde voor de zee ook altijd over op mijn kinderen. Ik genoot terwijl ze aan de waterkant aan het spelen waren met hun honden. Ik genoot toen we ergens gezellig wat aten, ik voelde me heerlijk want het was een warme zomeravond. Na een poosje besloten we bij onze favoriete strandtent nog iets te gaan drinken om de zon onder te zien gaan! De kinderen en honden waren vlakbij ons. Toen ik de trap opliep, zag ik Miniman bij een watertje wat even was onttrokken aan de zee. Ik riep hem nog en hij zwaaide terug. En op het terras waren er gezellige mensen waarmee we even bleven kletsen. De drankjes en hapjes kwamen op de tafel en ik vroeg Prinses haar broertje even te halen. Ze zei dat ze nog even beneden met hem wilde spelen voordat ze kwamen. (geen probleem want dit doen ze altijd)
Na een paar minuten kwam ze terug en vertelde dat ze hem niet kon vinden. *het begon onmiddelijk te kriebelen maar ik wijtte dit aan het feit dat ik gewoon zo’n suffe moeder ben* Ze nam Diesel (zijn hond) mee vanaf het terras om hem te gaan zoeken, maar ik zag haar steeds verder lopen. En niemand zich bij haar voegen! Dus heb ik alles laten staan en ben alvast gaan meezoeken. De eerste 10 minuten gingen nog wel maar daarna begon zich heel langzaam een gevoel te knagen dat dit niet goed zat. Ik ben terug gelopen naar het terras en heb aangegeven dat hij echt zoek was. Maar Miniman is inmiddels 10 dus ik had nog altijd het gevoel dat hij vast een vriendje was tegen gekomen. Helaas!
Ik ben verder gaan zoeken en kon hem nergens vinden, mijn hart maakte dertig sprongetjes want ik voelde de ongerustheid als een soort koude mist optrekken. Ik liep terug naar het water waar ik hem als laatste had gezien. Het zag er diep genoeg uit om te kunnen verdrinken, dus ben ik met kleding aan het water ingelopen. Diesel liep trouw mee als voelde hij de paniek. (hij raakt zowiezo altijd al in paniek als hij zijn baas 5 minuten niet gezien heeft) Samen zijn we via een bepaald systeem het gehele water doorgegaan. Maar nergens! (gelukkig) Inmiddels toen ik het water uit kwam, zag ik Husband bij de reddingsbrigade via een verrekijker het strand afzoeken. Maar hij schudde zijn hoofd.
Steeds meer paniek terwijl ik als een gek over het strand begon te lopen. De zon zou nu snel onder gaan en ik wilde hem vinden voor het donker zou worden en er niemand meer op het strand zou zijn. (Prinses hadden we op een paar loungekussens geplaatst met haar hond voor het geval hij toch daarheen zou komen) En inmiddels reden er auto’s over het strand, was Husband al bij de auto gaan kijken en liepen ik en Diesel steeds verder! Er waren steeds meer mensen die aanstalten maakten om weg te gaan en ik heb een hoop mensen aangesproken en hun de beschrijving van Miniman doorgegeven. Ze zouden allemaal naar hem uitkijken!
Ik weet nog dat ik er liep, op het strand, in het warme zand met paniek in mijn ogen en een hond die me bleef volgen en zelfs leek te zoeken! Inmiddels was ik zo ver gelopen dat het geen zin meer had om verder te gaan.
Lang leve de mobieltjes trouwens want inmiddels waren er ook bij het einde van de strandweg mensen die auto’s in de gaten hielden om te kijken of er vreemden toevallig Miniman in de auto mee hadden of zich eventueel raar gedroegen! Je weet nl nooit ivm ontvoering! (beroepsdeformatie)
Via de telefoon hielden we kontakt en besloten dat ik terug zou lopen en we de politie zou inschakelen want inmiddels was het bijna donker. Vreemden spraken me aan. “Ben jij de blonde moeder, zwarte hond die haar zoontje vermist is?” En ze gaven aan dat ze ook een deel van het strand zouden afzoeken. Er bleken inmiddels veel meer lieve mensen te bestaan dan ik voor mogelijk had gehouden. Ze waren allemaal ongerust! Wat geweldig was dat! Dat ik het niet alleen hoefde te doen maar dat mensen zich vrijwillig begonnen te melden toen ze het via via hadden gehoord! Wildvreemden!
Op een een of andere manier bleef ik bij een strandopgang hangen toen ik weer mensen tegen kwam die hielpen zoeken. Twee moeders met een kleine op de arm. Tot ik de ene hoorde zeggen “is dat hem?” Vanaf de strandopgang zag ik een hele mooie motoragent met naast hem een klein jongetje lopen. Maar hij voldeed niet geheel aan de omschrijving; hij had een grote blauwe handdoek om! Ik keek nog een keer in de schemering, en begon te rennen zoals je wel eens in films ziet!! En hij begon ook te rennen en hij rende zo mijn armen in!! Ik kon hem niet meer loslaten en heb verschrikkelijk gehuild. Op mijn knieeen in het zand in het donker! De agent bleef naast ons staan en vertelde dat ik eerst maar even mijn zoon moest knuffelen en vasthouden, maar ook hij was behoorlijk geraakt las ik in zijn ogen! Ik vertelde hem dat iedereen naar Miniman op zoek was! Hij seinde naar een auto en de reddingsbrigade kwam naar ons toe gereden! Gevonden, vlak voor het donker!! Iedereen was opgelucht!! Niet verdronken, niet meegenomen, niet gewond!!
Door een mis-communicatie was de melding niet goed doorgekomen via de brigade en de politie en dus zijn ze zelfs bij onze buren geweest om ons op te sporen! Die hadden wel ons mobiele nummer, maar juist dat nummer lag nog thuis, de andere telefoons waren allemaal wel mee naar het strand! (dat zal nog wel een staartje krijgen want de agent begon toch wel boos te doen dat dit allemaal zo mis is gelopen en er geen meldingen waren doorgekomen, maar op dat moment interesseerde het me allemaal niet) IK HAD MIJN ZOON TERUG!!!
Miniman heeft juist gehandeld! Hij is dan wel 10 maar ziek en erg klein voor zijn leeftijd. Hij is ons kwijtgeraakt en naar een moeder met kinderen gelopen. Uitgelegd wat er aan de hand was, omdat hij onze auto ook al niet kon vinden. En gevraagd haar de politie te bellen. De mevrouw sprak bijna geen Nederlands maar alleen Spaans. Maar juist daarom had Miniman haar uitgekozen! En de agent die het daarna overnam heeft hem prima opgevangen en wilde voor het gitzwart en donker zou worden nog een keer met hem over het strand lopen. Om te laten zien dat zijn ouders echt niet weg zouden zijn, maar vast in paniek!
Ik weet dat lang niet iedereen hier leest, of bijna niemand! Maar ik wil alle lieve mensen bedanken die spontaan hebben geholpen met zoeken! De eigenaar van het strandpaveljoen die zijn toko openhield speciaal voor Prinses en Miniman. Het personeel van Joep! die zich ontfermt hebben over Prinses tijdens de zoektocht! De Spaanse mevrouw en motoragent M hebben we vandaag persoonlijk nog een keer bedankt!
De nachtmerrie van elke moeder, het verliezen van je kind! Ik heb hem gelukkig terug na een aantal uren. Ik weet echter dat er moeders zijn die hun kind niet meer terug hebben gevonden. (en vaders natuurlijk die hun kind niet zien) Mijn nachtmerrie is voorbij maar die van hen niet helaas!
ondergaande zon tijdens zoektocht
springende Miniman
OMG! Wat een doodeng avontuur. Blij dat het zo goed is afgelopen en blij dat er zoveel fijne mensen bestaan. Er is nog hoop voor de wereld…Geniet van het weekend. En van elkaar.
Mijn hart zat ik mijn keel,
Wat een vreselijke emotie.
Als moeder moet je leren loslaten, zeggen ze, maar door dit soort avonturen zet je vanzelf weer een stapje terug,
Goh, wat zal jij geschrokken zijn. Vreselijk lijkt me dat. Ik denk ook dat ik langzaam een paniek aanval zou krijgen…
He, wat heb je dat mooi opgeschreven.
Eerst hoe je geniet, dan de bezorgdheid die omgezet wordt in angst, en daarna de goede afloop, en de miscommunicatie.
Eind goed, al goed!
Met vertrouwen in de mensheid!
Wat een horror-story, blij dat het goed is afgelopen. Wat een opluchting.
Oh wat erg….. fijn dat het goed gekomen is!
Goedemiddag lieve Silly.
Met kippevel zat ik dit te lezen. Deze nachtmerrie die iedere moeder wel een beleefd heeft en dan als je het moet meemaken dan giert inderdaad de paniek door je lijf, hoofd en leden. Lopen is dan zwaar de angst om te ontdekken dat … Gelukkig vond je hem terug en ook die emoties zijn soms heel vreemd maar uiteindelijk overwint de vreugde … Fijn dat je hem ongedeerd terug hebt gevonden xus Moeke.
*slik* meis wat een schrik. zoals je weet wonen wij ‘aan’ het strand en vanaf dat we hier kwamen wonen, hamerde de buurvrouw erop altijd ons kind in de gaten te houden, een mobiel tel.nr met watervaste stift op z’n arm te zetten en of zo’n bandje om. ze werkt zelf op de ehbo-post aan het strand en krijgt, helaas, elke dag meldingen van kindjes die kwijt zijn. meestal loopt het goed af, maar de paniek!!! op drukke dagen hebben ze zo 30 meldingen…
tot nu toe verlies ik ‘m niet uit het oog, maar ook Kleuter wordt ouder en dus hebben we die bandjes al in huis (al een jaar, trouwens…) voor een volgende keer is het mss handig ook (aangezien miniman al 10 en zo te lezen ook nog ’s erg slim is!) om een plek af te spreken voor als je elkaar kwijt raakt. voor nu is alles goed afgelopen, en ik blij met je mee!!!
gelukkig goed afgelopen
Oh wat DOODENG! kan de paniek bijna zelf alsnog voelen!
Hoi lieve Silly ben je weer een beetje jezelf na deze schrik? Fijne dinsdag xus Moeke.
Heb in een rap tempo gelezen! Ben blij dat het goed is afgelopen en dat je zoon super slim is! Gelukkig is het goed afgelopen.