Het was een vreselijke avond gister. We waren allemaal niet echt lekker maar ja, het griepvirus greep aardig om zich heen. De halve klas van Prinses was ziek geweest. De buren allemaal plat en ook Miniman zijn maatje was een aantal dagen al niet op school geweest. Dus toen Miniman ziek werd maakte we ons niet ongerust. Zijn (nog) kleine lijf is in de afgelopen negen jaar een stuk sterker geworden en er gingen ook geen alarmbellen rinkelen toen hij al een paar dagen ziek was. Griep dachten we. En om nu gelijk als hysterische ouders langs de dokter te gaan, dat zagen we niet zitten. Dat stadium zijn we al een poosje voorbij.
Maar toen we gister ineens onze stoere zieke zagen spugen, wat hij nog niet had gedaan de voorgaande dagen, en er alleen maar bloed mee kwam zaten we met een doodziek jongetje in de auto. De dienstdoende arts vertrouwde het niet. Hij was behoorlijk afwezig en zijn botjes steken inmiddels wel weer door zijn vel. (zou het goed doen als figurant in een oorlogsfilm naast Tom Cruise of zo) Dus werden we met spoed geholpen. (er waren wat opstandige mensen in de wachtkamer die vonden dat zij als eerste aan de beurt waren, hoe durven ze! Maar die hielden hun mond toen ze ons wederom uit de kamer zagen komen en begrepen dat hij met spoed naar het ziekenhuis moest, ik heb me er niets van aangetrokken en ben met Miniman in mijn armen langs hen gelopen)
In het ziekenhuis werd al op hem gewacht. Daar was de kinderarts al op de hoogte en kregen we een eigen kamertje! Wat even ons kamertje bleef. (complimenten want met kleine kids neem je geen risico) Er waren een hoop mensen aanwezig maar weer mochten wij doorlopen. Toen ik in dat kamertje zat sloeg ineens de angst toe. Ik heb al vaker in zo’n kamertje gezeten met mijn jongste en meestal moest hij dan blijven en lag vervolgens aan allerlei slangen etc. Dus het voelde niet zo goed. Husband en ik deden alles om het hem zo aangenaam mogelijk te maken. Maar Miniman wilde weten of zijn zus al gebeld had. (idd maar de mobiel lag nog in de auto) Bloed afnemen wilde niet lukken, dus meerdere pogingen. (mag je een verpleegkundige slaan als ze je kind pijn doet? Nee, maar aangezien het mislukte en hij hardstikke pijn had, kreeg ik wel ff neiging ertoe) Foto’s maken, hij bleef dapper en ik trots! En uiteindelijk mocht hij gelukkig mee naar huis. Het viel uiteindelijk mee, hij moet blijven drinken. Dat is moeilijk als je geen prikkels krijgt voor dorst en honger. Dus lopen we wederom met pakjes, drankjes met gekleurde rietjes en ijsjes te leuren. Maar ligt hij veilig weer op de bank met zijn hond.
Ik ben inmiddels gebroken want ik heb het gepresteerd om tot vanmorgen vroeg niet te kunnen slapen. Maar hem in de gaten te blijven houden. “Is hij niet te warm, ademt hij nog, droogt hij uit?” Gelukkig vanmorgen toch nog geslapen. Huis een beetje gefatsoeneerd. En niets dan lof over onze avond. De kinderarts heeft erg met Miniman gelachen, want die kan geweldig humorvolle opmerkingen maken. Iedereen lachte vrolijk toen we het ziekenhuis verlieten. Want je kan zeggen wat je wilt, ondank 40 graden koorts en doodziek blijft hij keurig mensen een hand geven en zich voorstellen. En keurig opgevoed! En beleeft gedrag maakt het toch dat mensen, hoe klein je ook bent, een extra stapje voor je lopen. Morgen belt de kinderarts nog even terug om e.e.a. te bespreken. En moet hij de komende week zeker nog thuis blijven en in bed. En pas als de koorts weg is en hij minstens 2 kg heeft bijgegeten mag hij weer naar school.
Het was een druk maar leuk weekeind. Diesel heeft de Nederlandse vlag in mootjes getrokken! *grinzz*
Recent Comments