Furieus!!

“Tring”, de bel.
Pfff, zit net achter mijn laptop want ik moet nog een klant bellen.
Gooi de telefoon maar weer op de haak en loop naar de deur.

Als ik de deur open doe staan er twee mensen waarvan ik echt geen notie heb wat die aan mijn deur zouden moeten doen, laat staan aanbellen.
“Hallo, mag ik u wat vragen?” Het is Nederlands maar waarschijnlijk de basisschool nooit afgemaakt, zo tergend langzaam!
“Tuurlijk”.
“Ik ben van de woonstichting en ik wilde weten of dit een koop of huurhuis is?” (ik heb nog nooit iemand zo suf zien kijken) “Dat kunt u toch in uw systeem terugvinden?” Vraag ik vriendelijk terwijl ik betwijfel of ze uberhaupt weet waar de aan-toets zit.
“U bent dus koop? De reden dat ik aanbel (en kijkt even naar haar even suffe collega) is omdat ik zie dat er nogal veel troep voor de deur staat. En dat mag niet.” (ik ben geen koop maar het huis)

“Mevrouw, luister, ik zit midden in een verbouwing, en die troep verdwijnt vanzelf wel! Had u niet vorige week moeten komen, dan kon u niet eens hier staan want toen stond er een giga container voor de deur.”
” Oh, u bedoelt zo’n grote zak?”
” Nee, een container! Anders nog iets?”
“Oh, uh,weet niet, uh?” En kijkt haar collega weer suf aan.

Ik roep “tot ziens” en ik gooi de deur dicht maar niet voordat ik geroepen heb dat de rest van mijn buren in de straat ook een koophuis hebben en dat ze daar ook niet hoeft aan te bellen!
Mens ga werken, ik heb al weken niet normaal geslapen!