Triest

Hoe je tijdens een gezellige lunch de schrik van je leven kan krijgen heb ik vanmiddag weer aan den lijve ondervonden. Prinses en haar vriendin (die hier bijna woont) en Miniman en een vriendje zitten gezellig te kletsen over van alles en nog wat. De boterhammen en hagelslag worden vrolijk doorgegeven en iedereen is in opperbeste stemming als een opmerking ineens iedereen aan tafel stil krijgt.

“Mijn zus moest heel hard huilen gister want een vriend van haar is gister doodgeslagen! Ik wist niet zo goed wat ik toen tegen mijn zus moest zeggen.  Maar ik ben er wel erg van geschrokken, het bloed kwam uit zijin oren!”

Ik probeer de twee geschrokken kleine mannetjes aan tafel met een grapje wat af te leiden maar die roepen dat ze zulke enge verhalen liever niet horen. Want dit blijkt ‘echt’ te zijn en niet nep zoals op de computer. Het vriendinnetje kijkt met een wit gezicht de tafel rond en zoekt oogkontakt. Ik vertel dat een van de redenen is dat wij verhuist zijn, het geweld in onze buurt was en dat ik daarom voor onze kinderen naar een rustiger omgeving wilde. Maar dat het nu wel erg dichtbij blijkt te komen. Tevens vertel ik dat ze daarom eerst op judo zaten en nu de overstap naar karate hebben gedaan. Niet alleen maar omdat het leuk is om te sporten, maar ook omdat je dan iets sterker in je schoenen staat met dit soort situaties.  Ineens valt het kwartje! Zeker bij Prinses, hoewel ze klein van stuk is, kan ze met gemak de grootste jongen uit de klas aan.  De lunch eindigd met een zucht van verbijstering. De meiden gaan nog even buiten ballen, de mannen spelen nog een stukje op de computer en vervolgens lopen we allen vrolijk door het zonnetje naar school.

Ik denk aan de moeder die haar zoon moet missen. Vreselijk!